Vandaag hebben we ’s-morgens een ontmoeting met Maori’s. We hadden totaal geen idee wat we konden verwachten. We werden opgehaald door iemand van het reisbureau die de trip organiseerde en vertrokken naar het plaatsje Paki-Paki, een klein plaatsje waar vrijwel alleen Maori’s wonen. Er staan alleen laagbouw woningen waar de Maori gemeenschap woont.

We worden ontvangen door Tony en zijn “Auntie”. Moeten eerst blijven wachten bij het hek tot we een signaal krijgen om verder te mogen gaan. Het land waar het Maori huis (Mararau) staat is voor hen heilig en dat mag je niet zondermeer betreden. Ik moet achteraan blijven lopen tot halverwege het open veld. Na en ritueel met gezang konden we plaatsnemen op een bankje, ik moet rechts op het bankje plaatsnemen. Hierna een ceremonieel in het Maori met veel gebaren die af en toe wel enige betekenis lijken te hebben maar het geheel ontgaat ons toch wel. Gelukkig wordt daarna het ceremonieel in het engels uitgelegd. Toen moest ik een korte speech houden, hierin bedankte ik hem voor zijn gastvrijheid en dat wij het heel bijzonder vonden om dit mee te mogen maken en op zijn heilige gronden te mogen zijn.

Hierna werden we op traditionele Maori wijze begroet.

Hoofd tegen hoofd (delen van kennis), Neus tegen neus (delen van de ingeademde lucht) en Hand in hand (als teken van toenadering).

Hierna kregen we enorm veel uitleg over de Maori cultuur en het feit dat de overheid niet altijd erg netjes met de rechten van de Maori omgaat. We hebben daarna nog een grotere Mararau bezocht. Het zijn eigenlijk gemeenschapshuizen waar de gasten verblijven.

Zij zien de Mararau eigenlijk als een levend wezen, de dakspanten zijn de ribben, de zijkant als de benen en de bovenkant (de nok) als het hoofd.

Hierna nog een Maori school gezien en daarna de “Sleeping Giant” bezocht.

Van afstand lijkt het echt op een liggende reus. Daarboven op het hoogste punt heb je een schitterend uitzicht op de omgeving. Hierna hebben we hartelijk afscheid genomen van Tony en zijn familie, we waren nog 3 nichtjes van hem onderweg tegengekomen die ook meegingen. Al met al een heel aparte ervaring en het idee dat we eigenlijk een privé excursie hebben gehad is ook heel speciaal. Ik denk niet dat je zoveel informatie krijgt als je met een grote groep zou zijn.

Ook nog wat Maori geleerd :

KIA ORA, is niet alleen welkom maar ook bedankt.

KA KITE, is vaarwel of tot ziens.

We wilden eigenlijk een HAKA zien, dat is de MAORI oorlogsdans, we proberen of we dat in Roturua kunnen regelen.

Zal wel anders zijn dan dit, meer toeristisch.